Yozlaşan Kültür Mü, Kalpler Mi?

Bayramın ardından insanın zihninde pek çok soru dolaşıyor. Acaba yozlaşan kültür mü, yoksa kalplerimiz mi?
Bir zamanlar bayramlar büyüklerin gönlünü alma, aynı sofrada buluşma, kırgınlıkları bir kenara bırakma zamanıydı. Şimdi ise birçok insan için büyüklerden kaçmanın, ziyaretleri ertelemenin ve bahaneler üretmenin dönemine dönüşmüş durumda. Her dört haneden birinde aynı dert var aslında; evlatlarını göremeyen anne babalar, torun hasreti çeken dedeler ve nineler…

Bir zamanlar anne, baba, dede ve nene başımızın tacıydı. Ne oldu da yaş aldıkça yük gibi görülmeye başladılar? İnsanlar eskiden yaşlandığında evlatlarına güvenirdi. Bugün ise birçok kişinin aklındaki düşünce, “Kenarda biraz paramız olsun da bize bakacak birini buluruz.” noktasına geldi. İşte asıl sorgulanması gereken değişim belki de budur.
Bir atasözü vardır: “Gün gelir devran döner, keser döner sap döner.” İnsan nedense hep böyle yaşamayacağını düşünür. Gençliğin, gücün ve imkanların sonsuza kadar süreceğine inanır. Oysa hayat, insanın karşısına bir gün mutlaka kendi yaptıklarının yansımasını çıkarır.

En kolay kandırabildiğimiz insanlar anne ve babalarımızdır sanırız. Oysa onları kandırmayız. Onlar sadece sevgilerinden dolayı bizi aklarlar. Gelmeyişimize bahane bulurlar, aramayışımıza mazeret üretirler, kırgınlıklarını içlerine gömerler. Çünkü anne baba olmak vazgeçememektir. Ne yaparsak yapalım, bizden vazgeçmezler.
Belki haklı olduğumuz konular vardır. Belki yaşanmış kırgınlıklar, unutulması zor hatalar vardır.

Ancak insan bazen şunu düşünmeden edemiyor: Vazgeçmek için harcadığımız emeğin birazını affetmeye harcasak nasıl olurdu? Haklı kalmaya çalışırken gönül kırmasak, mesafeler koyarken sevgiyi tamamen tüketmesek…
Bugün modernleştiğimizi söylüyoruz. Teknolojimiz gelişiyor, şehirler büyüyor, imkanlarımız artıyor. Fakat bütün bu gelişimin içinde kaybettiğimiz bazı değerler var. Yaşlıların tecrübesine duyulan saygı, aile bağlarının sıcaklığı, bir gönül almanın değeri ve bir büyüğün duasının kıymeti…

Bazen dönüp kendimize sormamız gerekiyor: Gerçekten medenileşiyor muyuz, yoksa sadece modernleşiyor muyuz?
Çünkü medeniyetin eteğinde kaybettiğimiz duygulara baktıkça insanın aklına tek bir cümle geliyor:
Medeniyetiniz, modernliğiniz sizin olsun; insanlığınız kaldıysa, onu kaybetmeyin.