Açık Mod
Koyu Mod
Sistem Modu

Bir zamanlar 26 Ağustos Tabiat Parkı’nda hayat vardı.
Bütün yaz saz çalan Ağustos böcekleri vardı.
Serçeler dallarda ötüşür, kırlangıçlar gökyüzünü yararak geçerdi.
Ova kurbağalarının sesi geceye karışır, yeşilbaş ördekler göletin üzerinde süzülürdü.
Çocuklar sallanır, gençler top oynardı.
Dostlar sofralarda buluşur, parkın tadını çıkarırlardı.
Parkta neşe vardı…
Şimdi sessizlik var.
Şimdi hüzün var.
Ağustos böcekleri bile parkı terk etmiş.
Sanki onlar da bu masalın artık eskisi gibi olmadığını anlamış.
Gölet kurumuş.
Balıklar yok olmuş.
Peki ya ağaçlar?
Onların ayakları yok. Yoksa onlar da arkalarına bile bakmadan, kendi güvenlikleri için bu parkı terk ederlerdi.
Belki bir gün biri gelip soracak:
“Burada ne oldu?”
Cevabı çok basit olacak:
Bir tabiat parkı sahipsiz bırakıldı.
Çocuk seslerinin yerini sessizlik, kuşların yerini boş dallar, suyun yerini çatlamış toprak aldı.
Ağustos böceği susarak, kurbağa kaybolarak, ördek göleti terk ederek, otlar kuruyarak anlatır derdini.
26 Ağustos Tabiat Parkı da şimdi sessizce yardım istiyor:
“Beni unutmayın.”