İnsanlar diyorum; sever gibi, önemser gibi, ilgilenir gibi, umursar gibi… Hep “var” gibi. Ama aslında… hiç gibi. Bir mesaj geliyor: “Yanındayım.” Ama ihtiyaç duyduğun anda o kişi ortada yok. Bir masa kuruluyor, kahkahalar atılıyor… ama herkes kendi ekranına çekilmiş, gözler temas etmiyor, kelimeler ruhuna ulaşmıyor. Bir “nasılsın?” sorusu soruluyor, ama...