OKUNMASI DAKİKALAR, BEDELİ BİR NESİL ÇANAKKALE

Çanakkale Zaferimizin 111. yıl dönümü…
Takvimde bir gün.
Ama aslında bir milletin yeniden doğduğu tarih.
Anlatması kolay…
Dinlemesi kısa…
Ama yaşaması?
Bir neslin toprağa gömülmesi demek.
Çanakkale bir savaş değildir sadece.
Bir milletin “ya var olacağız ya yok olacağız” dediği son çizgidir.
O çizginin gerisinde esaret, önünde ise şehadet vardı.
Bugün birkaç paragrafla geçilen o destanın arkasında 250 bin şehit, yarım kalan hayaller ve anaların dinmeyen gözyaşları var.
Henüz hayatı tanımadan toprağa düşen gençler…
Okullarından alınıp cepheye sürülen öğrenciler…
Bir daha geri dönemeyenler…
Çanakkale, yokluk içinde var olmanın adıdır.
Merminin bile hesapla atıldığı, ekmeğin bölüşüldüğü, bir cephede; inanç, tüm imkânsızlıkları yenmiştir.
Cephede savaşan sadece asker değildi.
Cephe gerisinde mermi taşıyan kadınlar, evladını kınalayıp gönderen analar, gözyaşını içine akıtan babalar…
Bir millet, tek yürek olmuştu.
“Çanakkale içinde Aynalı Çarşı
Ana ben gidiyom düşmana karşı…”
Bu dizeler bir türkü değil…
Bir vedanın ağırlığıdır.
Bir milletin sessiz çığlığıdır.

İlber Ortaylı’nın da sıkça vurguladığı gibi:
“Çanakkale, Türk milletinin disiplinini ve direncini dünyaya gösterdiği yerdir.”
Bu sözün ağırlığını taşıyabilmek gerek.
Çanakkale’yi anlamak; sadece geçmişi bilmek değil, o ruhu bugüne taşımaktır.
Eğer bugün o bilinç yoksa, o fedakârlık sadece tarih sayfalarında kalır.

Çanakkale’yi gerçekten anlayan bir millet, değerlerini kolay tüketmez.
Şehit kanıyla sulanmış bir toprağın üzerinde yaşayan bir toplumuz bu gerçek unutulmamalı, bu bilinç yok olmamalı.
Eğer unutuyorsak…
Sorun geçmişte değil, bugündedir. Tarihe yazılmış bir zaferin ölümsüz kahramanları Mustafa Kemal ATATÜRK ve silah arkadaşlarını saygıyla minnetle anıyoruz. Sibel ŞENOCAK