DOĞA İLE PAZARLIK YAPILMAZ

Doğa…
Sessizdir çoğu zaman. Sabırlıdır. Bekler.
Ama unutmaz. Ve günü geldiğinde verdiğini geri alır.
İnsan, yüzyıllardır doğaya hükmettiğini sanıyor.
Betonla toprağın üstünü örtüyor, derelerin yönünü değiştiriyor, ormanları yok ediyor…
Sonra bir gün gökyüzü kararıyor, rüzgar sertleşiyor, yer titriyor.
İşte o an hatırlıyoruz:
Doğa ile savaşılmaz.
Doğal afet diyoruz…
Deprem, sel, fırtına, kuraklık…
Her biri ayrı bir korku, ayrı bir çaresizlik.
Ama aslında “afet” dediğimiz şey, çoğu zaman doğanın değil; insanın unuttuğu sınırların sonucu.
Bugünlerde bunun en somut örneklerinden birini yaşıyoruz.
Kışın ortasında görmediğimiz karı, mevsimi geçmişken görüyoruz.
Dengesi bozulan bir doğa, bize kendi dilinde bir şey anlatmaya çalışıyor.
“Ben buradayım” diyor…
“Ve kurallarımı değiştirmedim, siz unuttunuz.”
Önlem almak felaketi durdurmaz, evet.
Ama bizi korur.
İhmaller, “bana bir şey olmaz”lar, plansız şehirler, denetimsiz yapılar…
Asıl felaket çoğu zaman bunların içinde büyür.
Doğa intikam almaz aslında.
Sadece dengeyi kurar.
Ve o dengeyi bozduğumuzda, bedelini hatırlatır.
Belki de mesele korkmak değil…
Anlamak.
Saygı duymak.
Ve unutmamak:
Doğa ile inatlaşılmaz.
Çünkü sonunda kazanan hep doğadır. Sibel ŞENOCAK