ESKİYE DÖNÜP EKSİLMEMEYE

Her geçen gün sokakla çocukların bağı azalıyor. Bundan on, on beş yıl öncesine kadar sokak bir çocuğun hayatında büyük bir önem taşımaktaydı. Okul biter bitmez tüm zillere basılır, tüm arkadaşlar toplanır akşama kadar oyunlar oynanırdı. Akşam ezanının okunmasıyla da annelerden hep aynı ses yükselirdi: “Hadi eve gelin artık.” Tam da oyunların en heyecanlı yerine denk gelirdi hep bu seslenişler. Saatlerin nasıl ge.tiğini fark etmezdik bile.

Çocukların üzerinde hangi kıyafet var, hangi ayakkabıyı giyiyor, hangi çantayı takıyor dikkat etmezdik hiç. Birinin yanında ela olurdu, birinin, kek, birinin çikolata… Hepsini döker ortaya yerdik. Sende daha az var, bende daha iyisi var diye düşüncesi bile geçmezdi kimseden. Peki şimdi nasıl sizce?

Artık çocukların sokağı yok öncelikle, sokak var da orada top oynanmıyor artık. Birinin getirdiği tabletten oyun oynanılıyor ve diğerleri de onu izliyor. Şimdi kimin hangi marka giydiği, ne kadar çok ya da kaliteli yemek getirdiği, bunlara sahip olmayanların ise dışlandığı gerçeği(!) var sokaklarda. Dahası buna artık aileler de dahil oldu. Ben çocuğumu falanca okuluna, kursuna gönderiyorum. Ben çocuğuma falanca markadan kıyafet, çanta, ayakkabı alıyorum. Sırf herkes oradan alıyor diye alan ya da herkes oraya gönderiyor diye çocuğunu gönderen var artık yaşadığımız coğrafyada.

Peki onca -sözde- varlık içerisinde nitelik veya o eski duygusal sıcaklık nerede? Artık çok soğuk ve duygusuz birer robot olmaya başladık. Eski renklerimiz yok, eski neşemiz yok, eski güler yüzümüz yok. Tüm bu yoksunluklar içerisinde kocaman egolarımız ve gösterişlerimiz var. Kocaman “mış gibi” yaşantılarımız var.

Keşke eskiye dönüp bugüne dönüşen o kırılma noktasını bulup her şeyi durdurabilseydik ve eskiyi yaşamaya devam edebilseydik. Eski sahici dostluklarımız, heyecanlı sohbetlerimiz ve hatalarımız bazen de eksikliklerimiz olsaydı. Keşke onlarla aslında tamamlanmış olan hayatımız olsaydı. Bu kadar mükemmel olmaya çalışmasaydık. Tam olmasaydık, eksik olsaydık. Ve bu eksiklik ayrışma konusu değil destek eli olsaydı.

Belki yeniden eski tadımızı bulabiliriz. Sevgiyle, güzel bakışla ve eksiklerimize rağmen birbirimizi kabulle!

Psikolojik Danışman & Aile Danışmanı