Yara Bandı mı Aradın?

İnsan bazen sadece anlaşılmak ister. İçindeki kırgınlığı biri görsün, sustuğu yerleri biri duysun ister. Yaralarını saklamak yerine gösterir çünkü kalbinin bir köşesinde hâlâ şu umut vardır: “Belki biri iyi gelir.” Ama hayat öğretiyor ki herkes yara bandı olmuyor. Bazıları yaranı saracağına, kabuğunu kaldırıp yeniden kanatıyor.

En tehlikeli insanlar da bunlardır zaten. Acınızı gören ama ona saygı duymayan insanlar… Sizin hassasiyetinizi anlayışla değil, rahatlıkla karşılayanlar… Bir kere sustunuz diye hep susacağınızı sananlar. Bir kere affettiniz diye her kırılışı normal görenler. İnsanların çoğu, gösterdiğiniz yaraya merhamet etmeyi değil; o yaranın artık alışılmış olduğunu düşünmeyi seçiyor.

Kırık pencereler teorisi tam da bunu anlatıyor aslında. Bir yerde kırıklar çoğaldığında insanlar o yıkımı önemsememeye başlıyor. Camın biri kırıldığında rahatsız olanlar, hepsi kırıldığında dönüp bakmıyor bile. İnsan ilişkileri de böyle değil mi zaten? Sürekli kırıldığını gösteren bir insanın canı yanmıyormuş gibi davranılıyor bir süre sonra. Çünkü insanlar, alıştıkları acının ağırlığını unutuyor.
Oysa herkes omuz olmaz. Herkes sığınacak bir liman değildir. Bazıları sadece sizin en savunmasız halinizi görmek ister. Çünkü insanın güçlü duruşuna yaklaşamayanlar, kırılmış tarafına cesaret eder. Siz içinizi açtıkça onlar sınırlarınızı aşar. Siz “beni anlar” sanırsınız, onlar “nasıl olsa katlanıyor” diye düşünür.

Belki de bu yüzden bazı yaralar sessiz iyileşir. Herkese anlatılmaz, herkese gösterilmez. Çünkü bazı insanlar acınızı hafifletmek yerine onun üstüne kendi bencilliğini bırakır. Ve insan en çok da, yarasına merhem olur sandığı kişiler tarafından yorulur.
Bir noktadan sonra anlıyorsunuz; herkes şefkat taşımıyor içinde. Kimisi gerçekten sarıyor yarayı, kimisi sadece kanadığını görmek istiyor. Bu yüzden kalbinizi herkese açmayın. Her iyi konuşanı güven sanmayın. Çünkü bazen insanlar yara bandı olmak için değil, yaranın ne kadar derin olduğunu görmek için yaklaşır.