ÇOK HAKLISIN! PEKİ SONUÇ?

Herkesin haklı olduğu bir dünyada yaşıyoruz.
Ve garip olan şu: Kimse kazanmıyor.
Çünkü çoğu zaman haklı olduğumuz yerde kırılmış oluyoruz.
Birisi çıkıp “çok haklısın” dediğinde, o anın acısı geçmiyor.
İçimizdeki boşluk dolmuyor.
Ama yine de bir şey oluyor…
Sessiz, derin, biraz da acı bir gurur.
Trajik bir gurur bu.
Çünkü iyileştirmiyor, sadece onaylıyor.
Ve insan bir noktada şunu fark ediyor:
Haklı ama mutsuz.
Oysa hayat, haklı olup mutsuz kalacağın kadar uzun değil.
Ama biz sanki hayatı buna harcıyoruz.
Bugün yıkılan evliliklere bak…
Biten ilişkilere…
Kopan dostluklara…
Zayıflayan akrabalık bağlarına…
Hepsinin arkasında görünmeyen bir savaş var:
Haklılık savaşı.
“Ben haklıyım.”
“Hayır, ben haklıyım.”
Ve sonunda biri kazanıyor.
Ya da öyle sanıyor.
Sonra biri çıkıp diyor ki:
“Evet, çok haklısın.”
Peki… sonuç?
O haklılık seni nereye getirdi?
Yanında kim var şimdi?
Sana o an alkış tutanlar, bugün hayatının neresinde?
Arada bir “sen haklıydın” diyorlar.
Hepsi bu.
Ama sen eksiksin.
Bir şeyler yarım kalmış.
Bir bağ kopmuş, bir kapı kapanmış, bir insan gitmiş.
Çünkü biz çözmeye değil, kazanmaya odaklandık.
Cümlelere “ama” ile başladık…
Ve çoğunu “keşke” ile bitirdik.
Oysa belki de mesele hiçbir zaman haklı olmak değildi.
Mesele, kaybetmeden kalabilmekti.
Bazen özür dilemek…
Bazen geri adım atmak…
Bazen susmak…
Ve evet, bazen haklıyken bile vazgeçebilmek.
İnsan haklılığı hayatın merkezinden indirdiğinde,
egosunun sesini biraz kıstığında,
yani tabiri caizse burnunu biraz yerden kaldırdığında…
hayat yumuşuyor.
İlişkiler nefes alıyor.
Kalp hafifliyor.
Ama bazıları var…
Haklı olmaktan vazgeçemiyor.
Çünkü haklılık onlar için bir duruş değil, bir kimlik olmuş.
Ve işte onlar,
en çok haklı olanlar…
Ama nedense,
en az mutlu olanlar. Sibel ŞENOCAK