Altın Var Ama Yok

Altın düştü.
Peki insanlık da mı düştü?
Piyasanın nefes alması gereken bir anda, kasalar kapandı.
Altın var… ama yok.
Değer var… ama dolaşımda değil.
İhtiyaç var… ama erişim yok.
Ekonominin canlanmasını istiyoruz.
Alışveriş artsın, piyasa hareketlensin, esnaf kazansın diyoruz.
Ama tam da bunun olacağı anda neden önüne set vuruyoruz?
Altın sadece bir yatırım aracı değildir.
Altın, güvenin simgesidir.
Kriz zamanında sığınılan, düğünde takılan, borçta hatırlanan bir değerdir.
Ama bugün geldiğimiz noktada altın, güven olmaktan çıkıp gizlenen bir güce dönüşüyor.
Fiyatlar düştüğünde piyasanın doğası bellidir:
Alım artar, hareket başlar, ticaret canlanır.
Borcu olan nefes alır, ihtiyacı olan erişir, ekonomi döner.
Ama birileri altını sakladığında bu doğal döngü kırılır.
“Daha yükselecek” diye beklemek anlaşılabilir.
Ama piyasayı kilitleyecek kadar stok yapmak…
Altını var ama yok gibi göstermek…
İşte burada mesele ekonomi olmaktan çıkar, ahlak meselesine dönüşür.
Üstelik bu ilk değil.
Daha önce yağlar saklandı…
İlaçlar saklandı…
Temel ihtiyaçlar bile yokmuş gibi gösterildi.
Bu sadece bir kazanç yöntemi değildir.
Bu, toplumun dengesine müdahaledir.
Evet, siz kar edebilirsiniz.
Ama ekonomi nasıl düzelecek?
Birinin kasasında bekleyen değer,
başkasının hayatında eksikliktir.
Sen kazandıkça, bir başkası kaybediyorsa
orada sadece ticaret yoktur.
Serbest piyasa özgürdür, evet.
Ama özgürlük, başkasının nefesini kesmeye başladığında sorgulanmalıdır.
Karaborsa sadece yasa dışı değildir;
ahlak dışıdır.
Bir şeyi yok gibi göstermek,
değeri manipüle etmek,
insanların ihtiyacı üzerinden kazanç sağlamak…
Bu sadece ticaret değil,
bu bir değer erozyonudur.
Altın düşmüş olabilir.
Ama asıl soru şu:
Ekonomi neden yükselmiyor,
yoksa biz mi onu yükseltmemek için elimizden geleni yapıyoruz?

Sibel ŞENOCAK